KİTAPPP ::))

İnsan için en etkili öğrenme yolu okumaktır İnsan beyni okuyarak beslenir ve bilgiler güçlenir Okuyan insanların farklı bakış açıları vardır Kelime dağarcıkları yüksektir Bilgi edinme istekleri vardır Kitap okumak düşünceleri besler ve güçlendirir Tıpkı bir pusula gibi insana yol gösterir Kitap okumayı sevenler genel kültür bakımından da üst seviyelerdedirler Genel kültür toplumca önemsenen ve saygı duyulan bir değerdir

Okumanın ne yaşı ne de zamanı vardır İnsan isteği her zaman bir şeyler okuyabilir Yeter ki okumayı gerçekten istesin Birileri istedi diye ya da zorla kitap okunmamalıdır Okuma hevesi ve isteği öncelikle insanın kendi içinde olmalıdır Okumak için ille de beş yüz sayfalık bir kitabı bitirmek gerekmez bazen bir sayfa bile o kadar çok şey anlatır ki insana Okumanın satırı sayfası gerekçesi olmaz Okumanın bir gerekçesi olacaksa eğer o da okumak olacaktır

Okuyan insanlar dünyayı ve olayları farklı bakış açılarıyla değerlendirebilirler Konuşurken ya da yazarken fazla zorlanmazlar Çünkü kelime hazneleri çok geniştir İnsan okuduğu her kitaptan ya da yazıdan ne kadar yeni kelime öğrenirse bilgi havuzu da o kadar dolu olur Bu havuzu doldurmak bizim elimizdedir

Okumanın bizlere sayısız faydası vardır Önemli olan bunun değerini bilmektir Bacon’un da dediği gibi “Okumak bir insanı doldurur konuşmak hazırlar yazmak ise olgunlaştırır”

ve en önemlisi ise okumak yazarların yazdıklarını okumak dil gibidir ,kaç kitap o kadar insan olursunuz . Dünyada normal şartlar altında gezemeyeceğiniz yrlerin on katı yrleri blkide keşfedilmemiş yerleri keşfedersinz... UNUTMAYINN

GÜLÜMSE

Bazen güzel şeyler de oluyor hayatta
Ama bazen hiç
Bazen daha fazla
Her şeye alışıyor insan zamanla
Sen iyisi mi belli etme kimseye
Gülümse yine fotoğraflarda...

Eksik Bıraktım...

Hep bir mutluluğu eksik bıraktım
Hep bir sebep olsun istedim
Şarkılara ağlamak için
Mezesi olsun diye masaların
Hep, bir mutluluk erteledim

Kimsenin suçu değil
Ne geldiyse başıma
Vebali benim,
Ben öyle olsun istedim

Ne doğum günlerimde mumları üflerken
Ne yıldız kaydığında,
Hiç dilek tutmadım ben
Herkese yalan söyledim
En çok da kendime
Öyle gönlümü eğledim

Her şey tamam olursa yaşayamaz insan
Sırf bu yüzden
Hep bir mutluluğu eksik bıraktım ben
Hep bir sebep olsun istedim

MAVİ

Mavi gökyüzünde güzel 

Mavi denizde güzel

Bir şehrin şiiri hep eksiktir 

Bir şeyler hep ayrı kalır

Deniz uzaksa mavi eksikse 

Acımak

Arkadaşlar şimdi size  kitabın özetinden, konusundan, ana fikirinden bahsetmeye çalışacağım size....

KİTABIN KONUSU

Bir öğretmenin geçmişte yaşadıklarının meslek hayatına etkisinden bahsetmektedir.

KiTABIN ÖZETİ

Zehra mektebin başmuallimidir.Yeni eğitim öğretimin bütün gereklerini yerine getirir,öğrencilerle bire bir ilgilenir;fakat öğrencilerin yaptıkları yanlışları asla affetmez.İçinde hiç acıma duygusu hissetmez.Maarif Müdürü de Zehra’nın bu özelliğinden çok muzdariptir.Çeşitli zamanlarda uyarmış olmasına rağmen hiçbir değişiklik görmemiştir. Maarif Müdürü Tevfik Hayri ile Vekil Şerif Hayri Bey Zehra’nın okulunu ziyarete giderler.Şerif Hayri Bey Zehra’ya babasının hasta olduğunu, bu nedenle İstanbul’a gidip babasını görmesini ister;fakat Zehra babasının olmadığını ,o kişinin başka birisi olabileceğini söyler. İki gün sonra Maarif Müdürü’ne bir telgraf gelir.Zehra’nın babası Mürşit Efendinin ölmek üzere olduğunu, muallimin hemen yola çıkmasını bildirir. Müdür Zehra’yı çağırtarak hemen gitmesini ister.Fakat Zehra yine karşı gelir. Müdür fazla üstelemez. Biraz sonra hazırlanmış, elinde çantasıyla Zehra gelir ve gitmeye karar verdiğini söyler. Zehra İstanbul yolunda babasının ailesine yaptıklarını annesini, ablasını ve anneannesini nasıl öldürdüğünü ve en sonunda da kendisini bir yatılı okula verip hiç arayıp sormamasını düşünür. İstanbul’a varır. Eski komşuları Vehbi Bey kendisini karşılar.

Niçin daha önce gelmediğini, babasının ‘Zehra, Zehra’ diye öldüğünü söyler. Eve vardıklarında babasının başında birkaç kadın vardır.babasını görmek istemez. Kendisine babasının eşyalarının bulunduğu sandığın anahtarı verilir. Aslında bunu hiç istemez fakat sandığı açar, içinde bir günlük vardır. Günlüğü okumaya başlar. Babasının ilk memuriyet yıllarını, annesiyle evlenmesini, anneannesinin davranışlarını okur. Zehra daha önce bildiği şeylerin hepsini tam tersi olduğunu öğrenir.Aslında bu olaylarda bütün suçlunun annesi ve anneannesi olduğunu anlar. Bundan sonra içinde bir acıma duygusu oluşur.Hemen gidip babasının ayağını öper.Birkaç gün sonra okuluna tekrar döner ve artık Zehra’nın hiçbir eksiği kalmamıştır.Acımayı öğrenmiştir.

KİTABIN ANA FİKRİ :

İnsan kişiler hakkında araştırıp sormadan, hükümlere varıp ,onları yargılayıp, mahkum etmemelidir.

KİŞİLERİN  DEĞERLENDİRİLMESİ :

Zehra:Mesleğini çok seven,öğrencilere en iyiyi vermeye çalışan idealist bir öğretmendir.

Tevfik Hayri:Maarif Müdürüdür.Örnek bir yöneticidir.Zehra’ya babacan bir tavırla yaklaşmaktadır.

Şerif Hayri Bey:Bölgenin vekilidir.

Vehbi Bey:Zehra’nın eski komşusudur.Babasının zor zamanında ona yardım etmiştir.

KİTAP HAKKINDA ŞAHSİ GÖRÜŞLER :

Kitap akıcı bir dille kaleme alınmış sürükleyici bir eserdir.Açıkçası okumanızı bahsediyorum eğer sık kitap okumayan birisiyseniz eğer veya sürükleyici kitap ariyorsanı buda alacağınız ilk adimi gösterir.  Bir insanda bulunması gereken en önemli özelliklerden birisi acıma duygusunu  konu almıştır. Ve bazı şeylere körü körüne bağlanıp inanmamak gerekir...

Posted via Blogaway

Reşat Nuri Güntekin Hayatı ve Eserleri

Reşat Nuri Güntekin (25 Kasım 1889, İstanbul - 7 Aralık 1956[1], Londra), Cumhuriyet dönemi edebiyatında önemli bir yeri olan Çalıkuşu, Yeşil Gece ve Anadolu Notları gibi eserlere imza atmış roman, öykü ve oyun yazarıdır. Müfettişlik görevi ile Anadolu'da gezdiği için Anadolu insanını yakından tanımıştır. Eserlerinde Anadolu'daki yaşamı ve toplumsal sorunları ele almış; insanı insan-çevre ilişkisi içinde yansıtmıştır.

1889'da İstanbul’un Üsküdar ilçesinde dünyaya geldi. Babası, askeri tabip Nuri Bey, annesi Kars valisi Yaver Paşa'nın kızı Lütfiye Hanım'dır. Reşide adlı kız kardeşi çok genç yaşta hayatını kaybetti, tek çocuk olarak büyüdü. Babası askeri doktor olduğu için öğrenim hayatı boyunca birçok il gezen Reşat Nuri, ilköğrenimine Çanakkale'de başladı. Çocukluk yıllarında okuduğu Fatma Aliye Hanım’ın Udi isimli romanı hayatına iz bırakıp,sanata heveslendiren eserleri arasına girdi. Babasının Çanakkale’deki evlerinde zengin bir kütüphanesinin olması onu kitaplara iten ve yazı yazma kültürünün gelişmesini sağlayan bir araç oldu. İzmir'deki Frerler okulunda bir süre öğrenim gördükten sonra İstanbul’da Saint Joseph Lisesi’nde öğrenim gördü. Yüksek öğrenimini Darülfünun Edebiyat Şubesi'nde 1912'de tamamladı. Böylece öğrenim hayatını yirmi üç yaşında bitirmiş oldu.

1927'ye kadar Bursa ve İstanbul’da çeşitli okullarda Fransızca ve Türkçe öğretmeni ve müdür olarak görev yaptı. Görev aldığı okulların bazıları Bursa Sultanisi, İstanbul Beşiktaş İttihat Terakki Mektebi, Fatih Vakf-ı Kebir Mektebi, Akşemseddin Mektebi, Feneryolu Murad-ı Hâmis Mektebi, Osman Gazi Paşa Mektebi, Vefa Sultanisi, İstanbul Erkek Lisesi, Çamlıca Kız Lisesi, Kabataş Erkek Lisesi, Galatasaray Lisesi ve Erenköy Kız Lisesi'dir. 1927’de Erenköy Lisesi’nden yeni mezun olan öğrencisi Hadiye Hanım ile evlendi.

Öğretmenlik mesleğinin yanı sıra edebiyatla uğraşan Reşat Nuri, Halit Ziya’nın eserlerinden aldığı ilhamla hikâye yazma hevesi duymaktaydı[3] . Daha sonra tiyatro edebiyatını benimseyerek bir tiyatro yazarı olmak için uğraştı. Yazı hayatına I. Dünya Savaşı sonlarında başladı. Başlangıçta “Eski Ahbap” (1917) gibi uzun hikayeler, “Hançer”(1920) ve “Eski Rüya” (1922) gibi sahne eserleri, “Gizli El” (1924) gibi romanlar yazan, eleştiri ve araştırmaları yayınlayan sanatçı “Çalıkuşu” adlı romanının 1922’de Vakit Gazetesi’nde tefrika edilmesiyle şöhrete kavuştu.

Güntekin, 1931'de maarif müfettişi oldu ve bu arada Dil Heyeti'yle birlikte bazı çalışmalarda bulundu. Anadolu’yu baştan başa dolaşmasına neden olan müfettişlik görevi sayesinde ülkenin gerçeklerini yakından görme ve tanıma imkânı buldu. 1939'da ise Çanakkale milletvekili olarak TBMM'de bulundu. Bu görevini 1946'ya kadar sürdürdü. 1941’de tek çocuğu olan kızı Ela dünyaya geldi.[2] Yine 1947'de, Cumhuriyet Halk Partisi'nin Ankara'da yayımlanan Ulus gazetesinin İstanbul kolu olan Memleket gazetesini çıkardı. Güntekin daha sonra müfettişlik görevine geri döndü ve 1950'de Birleşmiş Milletler Eğitim, Bilim ve Kültür Örgütü (UNESCO) Türkiye temsilciliği ve öğrenci müfettişliği görevleriyle Paris'e gitti. Paris kültür ataşeliği yaptı. 1954'te ise yaşından dolayı bu görevden ayrılmak zorunda kaldı. Emekliliğinden sonra bir süre İstanbul Şehir Tiyatrosu edebi heyeti üyeliği yaptı.

Gizli El (1922)
Çalıkuşu (1922)
Damga (1924)
Dudaktan Kalbe (1925)
Akşam Güneşi (1926)
Bir Kadın Düşmanı (1927)
Yeşil Gece (1928)
Acımak (1928)
Yaprak Dökümü (1930)
Kızılcık Dalları (1932)
Gökyüzü (1935)
Eski Hastalık (1938)
Ateş Gecesi (1942)
Değirmen (1944)
Miskinler Tekkesi (1946)
Harabelerin Çiçeği (1953)
Kavak Yelleri (1961)
Son Sığınak (1961)
Kan Davası (1961)
Hikâyeleri Değiştir
Roçild Bey (1919)
Eski Ahbap (1919)
Sönmüş Yıldızlar (1923)
Tanrı Misafiri (1927)
Leyla ile Mecnun (1928)
Olağan İşler (1930)
Aşk Mektupları
Oyunları Değiştir
Hançer (1920)
Eski Rüya (1922)
Ümidin Güneşi (1924)
Gazeteci Düşmanı, Şemsiye Hırsızı, İhtiyar Serseri (1925, üç oyun)
Taş Parçası (1927)
Yeşil gece (1928)
İstiklâl (1933)
Hülleci (1933)
Yaprak Dökümü (1971)
Eski Şarkı(1971)
Balıkesir Muhasebecisi (1953)
Tanrıdağı Ziyafeti (1954)
Bir Köy Öğretmeni
Çalıkuşu 2
Kavak Yelleri
Gezi Yazısı Değiştir
Anadolu Notları (İlk cildi 1936, ikinci cildi 1966.)

Posted via Blogaway